به گزارش پایگاه خبری قهستان نیوز شهروندان قاینی البته به رسم ادب و التزام عملی به قانون که اقتضای فرهنگ و ادب مردم و تاریخ کهن قاینات می باشد ابتدا سراغ مسئولین شهرستان رفتند و از امام جمعه، دفتر نماینده، فرماندار و مدیریت دانشگاه خواستند ضمن حمایت از دانشگاه در جهت احقاق حق مسلم و مسیر توسعه شهرستان تلاش کنند تا از ظلم پیش رو جلوگیری گردد.
حامیان دانشگاه بزرگمهر در گام دوم، برنامه دیدار با آیت الله عبادی از طریق حجت الاسلام والمسلمین رحمانی را دنبال کردند که با حضور امام جمعه، فرماندار، دفتر نماینده، نمایندگان مردم در شهرستان، حامیان و نمایندگانی از رسانه و اساتید دانشگاه انجام شد و از مسئولین عالی استان قول حمایت و پیگیری گرفتند.
بعد از انجام دو گام مقدماتی، اکنون سوال شهروندان این است که نتیجه چه شد؟ و ادامه کار تا ابطال تصمیم غیر مفید در ابلاغیه ریاست جمهوری چگونه دنبال می شود؟
سوالاتی که انتظار می رود مدیریت شهرستان، مجمع حامیان و خیرین پای کار دانشگاه و جمعیت مطالبه گران قاینات برای آن پاسخی داشته باشند و بعنوان مسئول و نمایندگان داوطلب و مطلع مردمی ارتباط مستمر در پیگیری از طریق استان و مرکز را حفظ و نکات مثبت امیدوار کننده و موانع احتمالی یا هرگونه کم کاری را به فوریت و امانت به اطلاع مردم برسانند.
توجه به این نکته نیز ضروری است که تصمیمات و سیاست های کلان شورای عالی انقلاب فرهنگی با یک دیدار و گفتگو و یا بسنده به یک مکاتبه و سپس فراغت از ادامه کار، قابل اصلاح و برگشت نیست و باید طرح و برنامه و ادله متقنی که البته وجود دارد با سماجت، تکرار و وحدت نظر پیگیری شود.
برای دستیابی به این مهم همچنین استفاده از ظرفیت تریبون میدان و نماز جمعه، ارتباط حامیان و مطالبه گران با مدیریت شهرستان ضروری است و نباید به کارهای انجام شده بسنده گردد.
نکته مهم در موضوع دانشگاه و کم لطفی که بعضا نسبت به بعضی واحد ها صورت می پذیرد این است که شهرستان علی رغم توفیقات و موفقیت های دانشگاهی، هیچگاه آنچنان که باید به نیازهای دانشگاه و به آینده آن توجه نکرده است چنان که سال هاست دانشگاه بزرگمهر با کمبود فضای خوابگاهی و رفاهی روبروست و دانشکده علوم پزشکی فاقد چارت تشکیلاتی، توقف در ردیف اعتباری، توقف در احداث ساختمان دانشکده و تعیین تکلیف نشده است و آموزشکده ملی و مهارت در تله ادعایی فضای آموزشی و کارگاهی از سوی آموزش و پرورش گرفتار است که سال هاست عملا باعث سرگردانی و تاخیر در امور آموزشکده شده است . همینطور امروز و فردای اخذ کد دانشگاه فرهنگیان بیم آن دارد که به وابستگی و یا سرنوشت سال ۱۳۷۲ دچار گردد.
لذا بنظر می رسد مدیریت شهرستان، فعالین فرهنگی_ اجتماعی، حامیان دانشگاه ها، هیات امنا، مطالبه گران و رسانه با یک انسجام و برنامه هدفمند بایستی اقدام به ایجاد کمیته یا کارگروهی ویژه برای پیگیری مسائل مربوط به دانشجو و دانشگاه و تقویت مراکز آموزش عالی در شهرستان نماید.
